สวัสดีคับผมฮัฟฟี่คับ ตั้งแต่พี่ส้มสร้างบล๊อกนี้ขึ้นมาผมจำได้ว่าผมไม่เคยได้มีโอกาศปรากฏตัวในบล๊อกของพี่ส้มเท่าไหร่เลยคับ รวมถึงน้องสาวผมข้าวฟ่างด้วย
แต่จริงๆแล้วก็ไม่ใช่อะไรหรอกคับ ปัญหาของผมมันอยุ่ที่ว่าผมหล่ะกั๊วกลัวกล้อง ไม่เหมือนน้องสาวผมข้าวฟ่างที่ถ่ายรูปออกมาทีไรแอ๊คท่าแอ๊บได้ตลอดเวลาทุกที
<<น้องข้าวฟ่าง>>
เวลาผมโดนถ่ายรูปผมมักจะชอบคิดว่าถ่ายรูปติดบัตรเสมอ เลยคับยังไงมันก็ยิ้มไม่ออกมันเกร็งไปหมด
จนน้องสาวผมต้องมาสอนเวลาแอคติ้งต่อหน้ากล้อง
"พี่ฟี่เวลาถ่ายรูปนะคะ ต้องเอียงหน้าขึ้นนิดนึง ทำตาแบ๊วๆโตๆ เผยปากนิดหน่อยนะคะ แบบนี้ๆ" น้องข้าวฟ่างบอก
แบบนี้หรอ...?
.
.
.
.
"......หลอนไปรึป่าวคะพี่ฟี่.....งั้นเราลองใหม่นะพี ่ อ้าปากก็ได้อ้าปากทำตาแบ๊วๆ เอียงหัวเอียงคอนิดนึงทำตามหนูนะ"....
แฮ่...
"อ้าปากอีกพี่อ้าปากอีกเกือบได้แล้ว ให้คิดในใจไว้ว่า "อุ๊ยเนื้อสัน"นะค๊ะ"
คิดในใจว่า ...
อุ๊ียเนื้อสัน!
ถึงแม้น้องข้าวฟ่างจะมาสอนผมแอ๊คท่าถ่ายรูปยังไงผมก็ ยังรู้สึกว่ายากอยุ่ดีทำไม่ได้จิงๆคับ ถึงจะคิดว่า "อุ๊ยเนื้อสัน" แต่ก็ได้ภาพเผลอแค่แป๊บเดียวเอง ผมเองก็อยากได้รูปถ่ายเยอะๆหล่อๆเหมือนกันนะคับ ฮือๆ
"โถๆ พี่ฟี่น่าสงสารจังเลยไปนั่งเศร้าอยุ่ตัวเดียว แต่ไม่เป็นไรค่ะพี่ฟี่ เดี๋ยวหนูจะทำให้พี่เป็นนายแบบถ่ายรูปโดยไม่เขินอายใ ห้ได้"
ทำได้จริงๆหรอน้องข้าวฟ่าง
"ได้สิคะพี่เชื่อใจหนูเหอะ"
"แบบนี้เราต้องใช้อุปกรณ์เสริมค่ะ แต่นแต๊นนนนน แว่นตาไม่เขินอาย อาย อาย อายอาย"
อุ๊ยแว่นตาไม่เขินอาย พอใส่แล้วมีความมั่นใจขึ้นเยอะเลยคับ
ไม่ว่าจะแอคประชิดหน้าหล่อเท่แบบเคนธีระเดช
หรือแอ๊บหล่อบาดใจแบบแบรดพริตผมก็ไม่กัวละคับ
ยังไงก็ต้องขอบคุณน้องข้าวฟ่างมากๆ แต่ถึงจะมีแว่นไม่เขินอายแล้วยังไงผมก็แอ๊บสู้น้องฟ่ างไม่ได้อยุ่ดีสงสัยต้องฝึกกันอีกนานหล่ะคับ
สู้ๆ!
